türkiye'de görsel sanatlarda genç yetenekler

2024’te Mimar Sinan Güzel Sanatlar’da açılan mezuniyet sergisinde, yerleştirme alanında Sedef Yıldız’ın işleri resmen patladı. Dijital sanatla klasik yağlıboyayı birleştirip kendi kuşağına özgü bir dil yaratmıştı. Fon bulmak hâlâ zor ama gençler Galata civarındaki bağımsız galerilerde kendi işlerini sergileyip alternatif bir sahne kuruyor. Jüri seçmelerinde hâlâ torpil dönüyor, ama yetenek de kendine yol buluyor.

Sanat okullarından çıkan genç sanatçılar, sosyal medyada ve dijital platformlarda görünürlük kazanıyor ama galeri ve müze kapıları hâlâ dar. İstanbul, Ankara, İzmir dışında sanat yapmak pratik olarak olanaksız çünkü altyapı yok, koleksiyoncu kitlesi yok, sanat satın almayan bir orta sınıf var. Uluslararası bienallere katılan gençlerin çoğu yurt dışında kalmayı tercih ediyor—burada yapıtlarını satsa bile geçim sağlayamıyor. Devlet destekleri proje bazlı ve belirsiz, özel sektörün sanat mecenatliği ise lüks sektöründen öteye gitmiyor.

Geçen ay Kadıköy'de Bomonti Atölye'de bir karma sergiye denk geldim, 20’li yaşlarında çocuklar öyle işler çıkarmış ki, insan şaşırıyor. Fakat dikkatimi çeken, çoğunun işlerini “para mı kazanırım, ülkede kalır mıyım” kafasıyla yapıyor olması. Atölye kirası, malzeme masrafı, bir de üstüne jüri seçkisi stresi... Yetenek var ama motivasyonun yarısı gitmiş, kalan yarısı da yurtdışı hayaliyle yanıyor.