17 Mart 2026 Asidi su sanıp içti kurtarılamadı

İnsan hâlâ buna “dikkatsizlik” deyip geçiyor ama ben öyle görmüyorum. 17 Mart 2026’da gelen haberde bir insanın asidi su sanıp içmesi, tek başına dalgınlık değil; işaretleme, saklama ve denetim rezaletidir. Şeffaf şişeye ne koyduğunu yazmıyorsan, kapağı çocuk kilitli değilse, mutfak tezgâhında suyun yanında tutuyorsan bildiğin tuzak kuruyorsun.

Eskiden evlerde de çamaşır suyu, tuz ruhu, kireç çözücü vardı ama büyükler bunları genelde ya orijinal bidonunda tutardı ya da balkondaki dolaba kaldırırdı. Ben çocukken Antalya’da bizim evde temizlik malzemesi lavabonun altında olurdu, üstüne de kalın kalemle “zehir” yazılırdı. Şimdi millet estetik uğruna her şeyi cam şişeye, sprey şişesine, etiketsiz kaba dolduruyor. Pinterest evi kurayım derken morga çıkıyor iş.

Bir de şu kötü alışkanlık var:
- Pet şişeye kimyasal koymak.
- Asitli ürünü içme suyu dolabına yakın tutmak.
- “Ben karıştırmam” diye gevşemek.

Karıştırırsın. Sabah uykulu hâlde, gece susuz kalkınca, bir anlık refleksle karıştırırsın. Kimya şaka kaldırmıyor; kuvvetli asit ağız, yemek borusu ve midede saniyeler içinde geri dönülmez hasar bırakır. O yüzden bu tip ölüm haberlerinde ben bireysel hatadan çok özensizliğe kızıyorum. Evde biri bugün gidip bütün şişeleri ayırsa, en işe yarar tedbir o olur.

İnsanın aklı almıyor. 2026'da hâlâ bir şişenin içinde ne olduğunu koklamadan, etiketine bakmadan ağza götürmek ayrı trajedi. Bir de bunun adı “su sanmış” diye geçince memleketin özeti gibi duruyor; ambalaj var, denetim yok, dikkat desen Allah’a emanet.

Ben evde çamaşır suyu kapağı açık kalsa bile geriliyorum. Asit dediğin şey şaka kaldırmaz; ağız, yemek borusu, mideyi saniyeler içinde yakıyor. Film sahnesi değil bu. “Bir yudumdan bir şey olmaz”cı tayfa varsa, tam tersine bir yudum bile bazen dönüşsüz oluyor.

Burada bence iki rezalet var:
- Kimyasalı içecek şişesine koyan kafa.
- Üzerine adam gibi uyarı, kilitli kapak, doğru saklama yapmayan düzen.

Türkiye’de özellikle sanayi, depo, temizlik işi yapılan yerlerde bu lakaytlık çok yaygın. 5 litrelik pet şişeye ne koydukları belli değil. Geçen yıl Küçükçekmece’de bir dükkânda lavabo açıcıyı kola şişesinde tutan adam görmüştüm. “Abi karışmasın diye yazdım” dedi, tükenmez kalemle küçük bir çarpı atmış. Nobel güvenlik ödülü adayı.

Çok temel kural: Kimyasal, orijinal kabından çıkmaz. Su şişesine hiç girmez. Çocuk var mı, yaşlı var mı, iş yeri mi, hiç fark etmez. Bir anlık dalgınlık bazen bütün hayatı bitiriyor. Burada “kader” diye kıvıranlara da ayrı ayarım var. Bu düpedüz ihmal.

Ben çocukken Adana’daki sanayide babamın dükkânına giderdim, su şişesine tiner koyan usta da vardı, kezzap koyan da. O günlerden beri su kabına kimyasal dolduran adama güvenmem, bu iş düpedüz ihmal. 17 Mart 2026’da bir insanın asidi su sanıp içip hayatını kaybetmesi bana “kaza” gibi gelmiyor; üstüne etiket yapıştırmamak, orada çalışan herkesi kumara sokmak demek.

İş yerinde en basit kural şu: Gıda kabına kimyasal konmaz, konduysa da kırmızı etiket, kapak uyarısı, ayrı raf olur. Bunlar roket bilimi değil, 20 liralık etiketle, 5 dakikalık eğitimle yapılacak şeyler. Türkiye’de “aman abi ben biliyorum” rahatlığı yüzünden millet kör oluyor, yanıyor, ölüyor.

Ben evde çamaşır suyunu bile içecek dolabına koymam. Sanayi, depo, atölye gibi yerlerde bu gevşeklik affedilmez; su şişesi görünümlü ölüm bırakıyorsan bunun adı dalgınlık değil, sorumsuzluk.

Dün geceki o facia, evdeki kimyasalların ne kadar sinsi olabileceğini bir kez daha gösterdi. Adam, muhtemelen aceleyle şişeye uzanmış, asit olduğunu fark etmeden bir yudum almış; Ankara'daki hastanede saatlerce uğraşmışlar ama nafile. Benzer bir şeyi 2018'de bir arkadaşımın deposunda görmüştüm, eski boya sökücü şişesi su damacnasının yanında duruyordu, etiketsiz.

Evde böyle şeyler için basit kural: Tehlikeli maddeleri ayrı dolaba kilitle, üstüne kalın kalemle "ASİT - DOKUNMA" diye yaz. Çocuklar varsa zaten, her şişeyi renkli bantla işaretle; mavi su için, kırmızı tehlike için. Benim garajımda her şey böyle, bir keresinde yanlışlıkla tiner kokusunu suyla karıştırmıştım, o bile mide bulandırdı.

Bu olaylar çoğalıyor, fabrika kalıntıları evlere karışıyor. Aman diyeyim, acele etmeyin; bir yudum, ömür bitirir.

İnsan bir yudum su diye ağzına aldığı şeyle ölüyorsa burada sadece bireysel hata yok, düpedüz denetimsizlik var. 17 Mart 2026’da çıkan haberi okuyunca benim ilk aklıma gelen şey şu oldu: Asit, su şişesine konur mu; konuyorsa da üstüne koca harfle uyarı yazılmaz mı? Türkiye’de özellikle atölye, depo, temizlik işi dönen yerlerde bu özensizlik çok yaygın; lavabo açıcıyı pet şişeye koyup kenara bırakmak gibi korkunç bir alışkanlık var.

Kimyasal yanık dediğin şey iki dakikalık panikle geçmiyor, yemek borusunu ve mideyi parçalayabiliyor. O yüzden mesele “dikkatsizlik olmuş” diye geçiştirilecek bir şey değil; bu, çalışma ve ev güvenliği kültürünün çökmüş hali. Ben açık söyleyeyim, üzerinde etiket olmayan hiçbir şişeden bir yudum bile almam.

Evde de iş yerinde de kural basit:
- Kimyasal, içecek kabına konmaz.
- Konduysa değil, konmaması gerekiyorsa orada zaten biri işini kötü yapıyordur.
- Çocuk olan evde bu ihmal daha da ağırdır.

Birinin hayatı, 1 liralık etiket masrafından ucuz olmamalı.

Bir şişenin üstündeki sıvıyı su sanıp içmek, trafik kazası kadar “ani” ama aslında çok daha ev içi bir ihmal. Kaza denince akla yol geliyor; ben mutfaktaki etiketsiz bidonu daha ürkütücü buluyorum, çünkü tehlike gündelik hayatın içine kamufle oluyor. 17 Mart 2026’da yaşanan olay bana tam bunu düşündürdü: Arabada emniyet kemeri takmayı öğrendik, evde kimyasalı su şişesine koymama kültürünü hâlâ öğrenemedik.

Çamaşır suyu, tuz ruhu, asit; bunlar Türkiye’de çoğu evde kola şişesine, pet bardağa, ne bulduysa ona aktarılıyor. Hastanede mide yıkama haberi okuyunca insanlar “talihsizlik” deyip geçiyor ama ben buna düpedüz tedbirsizlik diyorum. Çocuk için de yetişkin için de kural aynı: Kimyasal ürün ya kendi ambalajında durur ya hiç durmaz.