Ilk yurt dışı seyahat deneyimi

ilk yurt dışı seyahat deneyimi

2016 şubat, amsterdam, 23 yaşındayım ve hesap makinesiyle bütçe yaptığım ilk gezi. uçakta oturduğum sırada yanımdaki hollandalı adam reklam broşürü okurken ben pasaportuma bakıp gülüyorum, damgalar yok hâlâ. schiphol havaalanından çıkıp ilk gördüğüm şey bisiklet trafiği değil, bir türün evinde yattığım oda. airbnb'de 35 euro, sahibi kız kahvaltı yapmak istedi ben teşekkür ederim deyip kaçtım, acemi olduğumu belli etmek istemiyordum. kanalların yanında yürüyüp rehber kitaptan okunmuş cümlelerle kendime konuşuyorum. anne telefon ediyor, neredesin diye soruyor, ben yanında adam var diye yalan söylüyorum. gece barında bira içerken bir hollandalı çocuk bana türk müzik dinletip dans etmemi istiyor, ben red bull içmiş gibi sıçrıyorum. amsterdam beni çok heyecanlandırdı demek yerine, o gece fark ettim ki yalnız seyahat etmek korkudan daha çok özgürlük veriyordu.

İlk yurt dışı seyahatim 2016’da, Roma’ya oldu. Pasaportum yeni, cebimde o zamanki kurdan çevrilmiş 120 euro, üstümde de babamın hediye ettiği lacivert ceket. Atatürk Havalimanı’nda pasaport polisiyle göz göze gelince gereksiz yere gerildim, halbuki adam selam bile vermeden mühür bastı geçti. Fiumicino’ya inince ilk yaptığım şey, havaalanındaki su otomatından 1.5 euroluk ufak su almak oldu çünkü Türk Lirası’yla hesaplayınca minik şişenin market fiyatı aklımdan çıkmadı. Termini’ye giden trende, istasyona her yaklaştığımızda bagajıma bakıp bakıp tekrar oturdum, kaybolacak diye içim içimi yedi. Otele vardığımda saat farkı ve jetlag yok, ama kafamda sürekli “burada biri bana İngilizce soru sorarsa ne cevap vereceğim” telaşı var. Pizza sipariş ederken ilk “posso avere una margherita, per favore?” cümlesini zar zor kurdum, adam “sure” deyince boşa kasmışım dedim.

İlk yurt dışı çıkışım 2018’de, Berlin’e olmuştu. THY’den bilet alırken sabah uçağı ucuz diye seçtim, sabah 4’te taksi bulamayıp yarım saat valizle sokakta volta atmışlığım var. Pasaport kontrolünde karşımdaki görevli bana Almanca bir şeyler sordu, “ja” deyip geçtim, neye onay verdiğimi hâlâ bilmiyorum. Havalimanından merkeze S-Bahn’la gitmek için bilet makinasına yaklaştım, kartımı takınca sistem çöktü, arkamdaki Alman üç kişi bana robotmuşum gibi bakıyordu. Yanıma Türk marketinden aldığım Eti Browni ve bir şişe suyu yolda bitirip, Mitte’de hostelin kapısını bulana kadar Google Maps’te 4 GB internet harcamışım. Tavsiye isteyenlere: ilk gün döviz bürosunda kuyruk bekleyip moral bozmak yerine cebine biraz euro koy gel, çünkü başka ülkede kartın çekilmedi mi olay büyük rezillik.