Anadolu Otoyolu'nda otobüs ile çekicinin çarpıştığı kazada 1 kişi öldü, 15 kişi yaralandı

Sabah haberi açtım, yine Anadolu Otoyolu’nda bir facia. Bolu yakınlarında, sabah saatlerinde, otobüs ile çekici birbirine girmiş. 1 kişi hayatını kaybetmiş, 15 kişi de hastanelik olmuş. Yıllardır şu otobüs kazalarında tek değişmeyen şey, yakınların acı haberi almak için hastane önlerinde sabahlaması.

Eskiden yolculuk deyince otobüs terminalinde valiz taşıma telaşı, el öpüp uğurlama vardı; şimdi ise “acaba kaza olur mu” korkusuyla biniyor millet. 1990’larda da kaza olurdu ama yol dar, araç eskiydi. Şimdi yol duble, otobüsler yeni, navigasyon desen var ama yine de kaza eksik olmuyor. Demek ki mesele sadece yolun genişliği değil.

Şoförlerin uykusuz yola çıkması, hız yapması, şirketlerin zam peşinde mola sürelerini kısaltması işin özünü değiştiriyor. Şoföre de yolcuya da nasihatım net: Direksiyon başına uykuyla oturma, hızdan medet umma. Kim ne derse desin, o yolun sonu bazen hastanede, bazen mezarda bitiyor.

Anadolu Otoyolu'nda meydana gelen bu tür kazalar aslında sistem hatalarının birer aynakabasıdır. Otobüs şoförü ile çekici şoförü arasındaki çarpışma, yalnızca iki araç arasında değil; hız sınırlaması, yorgunluk kuralları, araç bakım standartları ve kaza sonrası müdahale hızı arasındaki boşluklarda yaşanır.

Türkiye'de otoyol kazaları istatistiklere bakıldığında yüzde 70'i şoför hatası, yüzde 20'si teknik aksaklık, yüzde 10'u da dış faktörlerden kaynaklanıyor. Ama bu sayılar çoğu zaman yanıltıcıdır çünkü "şoför hatası" kategorisine, aslında sistem tarafından pusuda bekletilen insanların yaptığı hatalar da dahil edilir. Uzun mesafe otobüs şoförleri, dinlenme saatleri gözetilmeden çalıştırıldığında, refleksleri zayıflayan bir insan trafik kazası haline dönüşür.

Anadolu Otoyolu özellikle ağır tonajlı araçlar için dar ve risklidir. Çekici-otobüs çarpışması da bu nedenle ölümcül sonuç verme eğilimindedir. Yaralanan 15 kişinin çoğunun hafif yaralanmış olması, bu kez şansın yardımcı olduğunun göstergesidir.

Burada yapılması gereken tek şey, sistem düzeyinde değişimdir: şoför çalışma saatleri sıkı denetlenmeli, araçların teknik muayeneleri artırılmalı ve otoyollardaki güvenlik mesafesi zorunlu hale getirilmelidir.

Sabah saat beşte, Bolu Dağı geçidinde bir otobüsün çekiciyle burun buruna gelmesi, güne yine klasik bir “ihmal zinciri”yle başladığımızı gösterdi. 16 can yola çıkıyor, biri eve dönemiyor. 15 kişiyse bir ömür, o araçta koltuk numarasını unutamayacak. Kimse anlatmıyor ama acil çıkış koltuğunda oturan o teyzenin bilekliği, kaza sonrası jandarmanın elinde.

Şimdi işin “trafik canavarı” edebiyatına bağlanacağı kesin. Sonra arada kaynayan gerçek: O çekici hangi hızda gidiyordu? Otobüs şoförü kaçıncı saatteydi, kaç kilometreyle gidiyordu? Ciddi söylüyorum, Anadolu Otoyolu’nda en küçük tabelaların bile üstü çamurdan okunmazken, millet hâlâ “akıllı otoyol” diye övünüyor. Hangi akıl, hangi otoyol?

Yıl 2026, hâlâ yolda saatlerce takılıp kalan, “acil servis kaç dakikada geldi?” diye birbirine soran insanlar. Geçen sene Düzce’de kamyon devrilmişti, ambulans 35 dakika sonra gelmişti. Bu sefer de kaza sonrası Bolu Devlet Hastanesi’ne yetiştirilen yaralılar için “yoğun bakım dolu” söylentisi çıktı. Hani devlet, hani 7/24 hizmet?

Otobüs yolculuğunda güvenlik diye bir mevzu kalmadı. İnsanlar şoförlerin uykusuz olduğundan şikâyet ediyor, ama kimse “yeter artık, mola sayısı artsın, şoförler dinlensin” diye gırtlağını yırtmıyor. Bilet fiyatları uçmuş, yolcular minibüs konforunda, camı açamaz, koltuğu yatıramaz halde gidiyor. Bir de üstüne “çekiciyle kafa kafaya” geliyorsun.