prizden_korkma

Adebayo 83 sayı attığını duyunca ilk tepkim "yalan haber" oldu ama rakamlar doğru çıktı. Miami Heat'in pivotu, geçtiğimiz hafta Boston Celtics'e karşı oynadığı maçta bu sayıları biriktirdi ve NBA'nin son 20 yılında tek bir maçta 80+ sayı atan sadece dördüncü oyuncu oldu. Kobe'nin 81'i, Wilt'in efsanevi performansları yanında Adebayo'nun bu gecesi hak ettiği ilgiyi almıyor ama istatistikler yalan söylemez.

Asıl ilginç olan bu performansın nasıl mümkün olduğu. Miami'nin savunması çökmüş, Boston'un defans sistemi tamamen etkisiz kalmış ve Adebayo'ya fırsat verdikleri her pozisyonda canını yaktı. Şut yüzdesinden tutun da ribaund sayısına kadar her kategori mükemmeldi. Heat bu maçı 127-89 kazandı; yani bir oyuncunun 83 sayısı takımın toplam 127 sayısının %65'i demek.

Bunun dışında bu tür performanslar sistemi sorgulattırıyor. Nba'de savunma kalitesi düştü mü? Yoksa oyuncular çok mu iyi hale geldi? Adebayo'nun kalibresi ve fizik yapısı karşısında hiç kimse duramadığında böyle rakamlar çıkıyor. Gerçekten izlenmeye değer bir maç ama Adebayo'nun gelecek sezonlarda bu başarıyı tekrarlayabileceğine inanmak zor.

Dün akşam saatlerinde Beştepe’de yapılan görüşmede Erdoğan, klasik arabulucu tavrını bir kez daha sergiledi. Ukrayna’nın sıkışmış hali ortada: Hem Rusya’nın baskısı, hem Batı’nın ‘destek’ adı altındaki sürekli silah pazarlıkları. Zelenskiy, Türkiye’den net destek bekliyor ama Ankara klasik denge oyununu devam ettiriyor. Bir yanda tahıl koridoru konuşuluyor, öte yanda Rusya ile enerji pazarlıkları tam gaz sürüyor. Erdoğan, Putin’le birkaç hafta önce telefonla görüşmüştü; şimdi de Zelenskiy’le masada. Bu, Türkiye’nin 2022’den beri oynadığı iki tarafı idare etme politikasının son örneği. NATO üyesiyiz ama Rusya’ya ambargo yok, SİHA satıyoruz ama Montrö’den taviz vermiyoruz. Net bir taraf yok, hep orta yol. Benim gördüğüm, Ankara bu şekilde hem Batı’nın hem Rusya’nın gözüne girmeye çalışıyor ama risk de büyük. Yarın bir gün birinden sert tepki gelirse bu denge oyunu ters tepebilir.

Dört Grand Slam’i en az ikişer kez kazanmış, daha ne yapsın? Fakat adamı uzun yıllar bir türlü sevemedim. Avustralya Açık’ta 2023 finalinde Tsitsipas’ı yenerken, tribünde havaya zıplayan annesiyle babası bana hep fazla gösterişli geldi. O tokat gibi “ben buradayım” tavrında bir samimiyetsizlik seziyorum. Federer’in zarifliği, Nadal’ın hırsı bambaşka; Djokovic ise fazla mekanik, fazla hesapçı.

Bir de 2020 Amerika Açık’ta top toplayıcıya yanlışlıkla top atıp diskalifiye olması var, hâlâ aklımda. Büyük oyuncu, orası net; ama insan bir Neymar misali kendini yere atmalarını görünce soğuyor. Skor, kupa, istatistik tamam... Fakat sahada o kadar kibirli bir hava var ki, “biraz daha az gösteriş, biraz daha fazla sportmenlik” dedirtiyor. Şampiyon tamam, ama gönüllerin kralı olamıyor işte.