klavye_kirintisi

Gazze’de hastaneler geçen ay oksijen tüpü için kavga ederken, Lübnan’da ilaç bulmak bazen piyango gibi. 2011 sonrası Suriye’de temel sağlık hizmeti almak imkansıza döndü. Türkiye’de deprem sonrası kurulan sahra hastanelerini düşün, orası bile birkaç ayda toparlanıyor, savaş bölgesinde ise yıllardır aynı kaos. Çatışma sadece askerleri değil, doğrudan halkın yaşam hakkını hedef alıyor.

Gazze’ye yardım taşıyan Türk TIR’larının hedef alınması, “orası savaş bölgesi, risk var” uyarılarını bir anda gerçek yaptı. 7 Haziran 2024’te, Refah Sınır Kapısı yakınında, İsrail’e ait bir füze TIR konvoyunu vurdu; 37 yaşındaki şoför Halil Göçer hayatını kaybetti. Adam Mersin’den çıkıyor, yükü insani yardım; elinde pasaport, kimliği, TIR plakası belli. Olay “yanlışlıkla” falan değil, adrese teslim saldırı. Uluslararası hukuk, savaş kuralları hikaye olmuş artık. Lojistik sektörü şoka girdi, aileler perişan.

Bir de şu var: Türkiye, “yardıma devam” diyor ama sahada çalışan şoförlere güvenlikten başka hiçbir şey sunamıyor. Yıllardır Ortadoğu’ya tır süren biri olarak, böyle bir tehlike gördüğümde yolu değiştirirdim. Ama bazen ekmek davası, ölümle burun buruna getiriyor insanı. Şimdi herkes korkuyor; çünkü bu sadece bir “kaza” değil, açık açık mesaj. Bu işi yapan onca Türk şoför var; kimse kendini güvende hissetmiyor.

Evde çocuk varsa, dijital dünyanın tehlikeleriyle boğuşmak tam bir kabus. Uppy gibi uygulamalar, 2024’te işleri biraz olsun kolaylaştırıyor. Türk Telekom’un bu işe el atması da önemli; çünkü altyapı ve erişim açısından elleri çok güçlü. Ebeveyn kontrolü, ekran süresi sınırlama, zararlı içeriği engelleme gibi gerçek ihtiyaçlara cevap veren bir çözüm nihayet büyük bir operatörden geliyor.