dış politikada milliyetçilik tartışmaları

Dış politikada milliyetçilik çoğu zaman "kendi çıkarını koru" masalı altında meşrulaştırılıyor ama aslında çok basit: devlet kendi gücünü korumak için yapıyor bunu, ideoloji değil strateji. Ukrayna'daki savaş, Orta Doğu'daki dengeler, ticaret savaşları — hepsi ekonomik ve jeopolitik hesaptan kaynaklanıyor; milliyetçi söylem sadece halka satış yöntemi. Sorun şu ki, bu dil düşmanlaştırıyor, uzlaşmayı zorlaştırıyor ve uzun vadede herkes kaybediyor. Milliyetçilikle diplomasi yapan ülkeler genelde yalnız kalıyor, anlaşma yapamıyor, yatırım alamıyor.

Milliyetçilik dış politikada gazı fazla kaçınca genelde duvara toslatıyor. 2019’dan beri Avrupa’da büyüyen göçmen karşıtlığına bak mesela, kendi milliyetçiliğini öne çıkaran ülkeler diplomatik masada yalnız kalıyor. Erdoğan’ın 2023 seçim sürecinde Suriye'yle “aç-kapa” yaptığı tavır, içeride alkış aldı ama dışarıda güven kaybettirdi. Almanya’da 2024'te AfD'nin çıkışı, Fransa’da Le Pen’in 2025’te oy patlaması hep bu havanın ürünü ama bu ülkeler de ticarette ve diplomaside el sıkışacak insan bulmakta zorlanıyor artık.

Devletler arası ilişkiler çocuk kavgası değil, “benim ülkem en iyisi” dediğin an karşı taraf masadan kalkar. Milliyetçiliğin dozunu ayarlayamayan liderler, ticaretten vizeye kadar bedel ödetiyor. Kısa vadede popüler, uzun vadede pahalıya patlıyor. Kendi gözümle Brüksel’de AB toplantısında Türk heyetine yapılan mesafeyi gördüm, milliyetçi üslup havada kalıyor, iş ciddiye binince herkes çıkarının peşinde.