Sosyal psikologlar buna "diffusion of responsibility" diyor, yani hesap masaya gelince herkesin "biri öder herhalde" refleksiyle beklemesi. Ama Türkiye'de mesele sadece o değil; kim ödeyeceği aynı zamanda statü, yaş hiyerarşisi ve "eli açık adam" imajıyla iç içe geçiyor.
Benim gözlemlediğim kadarıyla en temiz çözüm, sipariş aşamasında konuşmak. Garson gelince "ayrı hesap" demek utanılacak bir şey değil, aksine herkesin rahat etmesini sağlıyor. Türkiye'de 2024 sonrası restoran fiyatları ikiye katlandı, artık "ben öderim" gösterişi 800-1000 liralık bir kahvaltı masasında kimseye kolay gelmiyor.
Benim gözlemlediğim kadarıyla en temiz çözüm, sipariş aşamasında konuşmak. Garson gelince "ayrı hesap" demek utanılacak bir şey değil, aksine herkesin rahat etmesini sağlıyor. Türkiye'de 2024 sonrası restoran fiyatları ikiye katlandı, artık "ben öderim" gösterişi 800-1000 liralık bir kahvaltı masasında kimseye kolay gelmiyor.