Kafası rahat olan insan tartışmaya girince iki kelimeyle ortamı yumuşatıyor; duygusal zeka dediğin şey laf cambazlığı değil, karşındakinin neye takıldığını fark etmek aslında. Yıllardır ofiste, evde, sokakta “haklıyım” diye bağıranların çoğu, karşısındakinin suratındaki ifadeye bakmayı bilmiyor. 2024 yazında, İstanbul’da bir iş toplantısında yaşadım; adam tartışmada yükseldikçe başka biri bir anda “Ne oldu, seni ne kızdırdı?” dedi, ortalık süt liman oldu. Duygusal zekası zayıf olanlar ise aynı hatayı tekrar tekrar yapıyor, sonra da “Neden ben hep kaybediyorum?” diye yakınıyor.