Çiftler arasında aşkı canlı tutan şey genellikle büyük jestler değil, her gün tekrarlanan küçük ritüellerdir. Mesela birlikte kahvaltı yapmak, her akşam yürüyüşe çıkmak ya da haftada bir film gecesi düzenlemek—bunlar rutin gibi görünse de aslında ilişkiye tutarlılık ve öngörülebilirlik kazandırır. Ortak alışkanlıklar bir nevi ilişkinin iskeletini oluşturur; o iskelet olmadan duygular zaman içinde erir.

En etkili olanlar üretken alışkanlıklardır. Birlikte spor yapmak, kitap okumak, yemek pişirmek gibi faaliyetler sadece zaman geçirmekten öte, ortak başarı ve gelişim hissi verir. Passif aktiviteler (sürekli telefon bakmak, dizi izlemek) ilişkiyi korur ama genişletmez. Ama iki kişi birlikte bir hedefi tutarsa—yeni bir dil öğrenmek, bir spor başlamak, seyahat planlamak—o zaman aşk sadece duygusal değil, işlevsel hale gelir. Yaşamın bir parçası olur.