2017’den beri aynı insanla hayatı paylaşıyorum. En büyük tuzak, ilişkiyi “otomatiğe” almak. Mesela bir dönem her cumartesi Bornova’da aynı kafede kahvaltı ediyorduk, iki ay sonra sohbetler azaldı, telefonlar elde, gözler camda. O an anladım, yenilik yoksa, ilişki durağanlaşıyor. Kısa bir tatil bile dengeleri değiştiriyor; geçen yaz Ayvalık’ta üç gün plansız dolaştık, yeni yerler, yeni esprilerle döndük. Arkadaşım Sibel ile eşi ise, yıllardır aynı diziyi izleyip, hafta sonu hep aynı restoranda yiyorlar; şikayetleri de “Artık heyecan yok.” Farkı yaratan şey, birlikte yeni şeyler denemek. Yenilik şart, yoksa ilişki bildiğin devlet dairesine dönüyor: hep aynı yüzler, aynı saat, aynı laflar.