Geçen yıl, Kadıköy rıhtımında bir kafede otururken sevgilimle öyle bir tartışmaya girdik ki, kendimi hiçbir şey hissetmiyormuş gibi yaparken buldum. Sonradan anladım: Duygusal farkındalığım sıfıra yakın. Yani, bir olayı yaşarken “sinirlendim mi, utandım mı, hayal kırıklığı mı yaşadım?” diye sormayı akıl edememişim. Sonra bu meseleye biraz kafa patlatınca şunu gördüm: İnsan kendini tanımadan, gerçekten ne hissettiğini görmeden ilişki içinde sürekli aynı döngüyü tekrarlıyor. Duygusal körleşme dediğin şey, ilişkide sadece karşı tarafı değil kendini de sabote etmek demek. Bir noktada oturup “ben şu an ne hissediyorum?” diye kendine sormazsan, en basit tartışmada bile ya savunmaya geçiyorsun ya da duvara çarpıp kalıyorsun. 2025’in başından beri her tartışmada içimden geçenleri kelimelere dökmek, ilişkide hem kavga sayısını hem de kafadaki sis perdesini bayağı azalttı. Şahsen tavsiye ederim, insan önce kendi duygusunu yakalarsa ilişki karmaşası bir nebze çözülüyor.