Evin içindeki fazlalıkları elden çıkardıkça kafa da hafifliyor, bizzat test ettim. Geçen yıl Berlin’de 1+1 evde yatak, masa, sandalye ve kitaplık dışında hiçbir şey bırakmayınca hem temizlik hem taşınma derdi neredeyse sıfırlandı. Ama insan bazen bir anı ya da eski bir eşyayı özlüyor, minimalizm bu yanıyla biraz acımasız. Sahi, gerçekten ihtiyacın olmayan eşyayı atınca özgürleşiyor musun, yoksa hafızanı da çöp mü yapıyorsun?