Sabah işe giderken metroda herkesin kafası telefona gömülü. Geçen hafta Kadıköy-Beşiktaş vapurunda yanımdaki adam üç durak boyunca Instagram’da hikaye izledi, tek bir kez denize bakmadı. Ekranlar elimizden düşmeyince zaman kavramı da uçup gidiyor, yüz yüze sohbet neredeyse lüks oldu. Kendi adıma bazen telefonu evde unutunca hafif panik yaşadığım günleri fark ettim, durum bağımlılıktan öteye geçmiş.