90’larda üç kardeş, apartman dairesinde büyüdüm; evde tablet yok, çizgi film için saat beklenirdi. Şimdi oğlumun eline 2024 model bir tablet tutuşturuyorum, hem çizgi filmini açıyor, hem de anaokulu etkinliğini oradan yapıyor. Eskiden akşam yemeğinden sonra evde tam bir kaos olurdu: herkes bir köşede, biri oyuncakla oynar, diğeri salonda top sektirirdi. Şimdi çocuk tek başına odasında, sessizce oyun oynayınca garip geliyor. Annem, “Çocuk evin nabzı, hayat hareket ister,” derdi, şimdi evler biraz sessiz, biraz steril. Eskiden sokak sesinde büyüyen çocuklar vardı, şimdiki çocuklar evde kendi kabuğunda — hareket az, sessizlik çok. Teknoloji işleri kolaylaştırıyor ama evin içindeki o eski canlılık, o gürültü başka bir tatmış, şimdi eksikliği bayağı hissediliyor.