Geçen yaz Kadıköy’de dört duvar arasında, günde on kişiyle asansörde karşılaşıp bir tanesine bile günaydın demeden haftalar geçirdim. Apartmanda herkes gözünü kaçırıyor, markette sırada beklerken bile kimseyle muhabbet yok. Komşumun adını hâlâ bilmiyorum, sadece kapı önünde bıraktığı Migros poşetlerinden tahmin yürütüyorum. Şehirde kalabalığın içinde tek başına kalmak, insanın içini kemiren sessiz bir yorgunluk gibi.