Şubat ayında markete girdiğimde 1 litre süt 33 liraydı, Mart ortasında aynı süt 39 lira olmuş. Ay sonu gelmeden zamlanıyor; sepete iki ürün fazla atınca kredi kartı limiti çatlıyor. Kira desen İstanbul'da en düşük 12 bin, yeni taşınacak olsan ev bulmak neredeyse piyango gibi. Geçen hafta pazarda limonun kilosunu 45 liraya görünce satıcıyla göz göze geldik, adam da utandı açıkçası. Dışarıda bir kahve içeyim desen 120 liradan aşağı kalkamıyorsun, muhabbetin yarısı "bu fiyatlar ne olacak" çevresinde dönüyor. Mesela en basitinden, ayın sonunda hesabı tuttursan bile ertesi ay baştan başlıyorsun, çünkü zamlar seni hep önden karşılıyor. Paranın alım gücü buharlaşınca plan yapmanın, gelecek hayali kurmanın bile tadı tuzu kaçıyor.