Bir gün “hayır” dediğine ertesi gün “evet” dersen çocuk neye inanacağını bilmiyor. Kendi annemden biliyorum; 90’larda Adana’da büyüdüm, annemle babam birbiriyle zıt kutup gibiydi. Annem “saat 9’dan sonra televizyon yok” derdi, babam işten gelince sessizce açardı. O yaşta kendimi hilebaz gibi hissediyordum çünkü kural yok, çerçeve yok. Sonra büyüyünce de her şeye kolayca bahane uydurabilen birine dönüştüm, hiç memnun değilim.

Çocuk dediğin sınır ister, ama o sınırların da her gün değişmemesi lazım. “Bu seferlik olur” diye diye çocuğu prenses/prens yapıyorlar. Sonra hayata atınca gerçek tokadı suratında hissediyor. Deneyimle sabit, tutarlılık çocukta güven duygusu yaratıyor. Ne yapacağı, neyle karşılaşacağı belli; çocuklar en çok da buna ihtiyaç duyuyor.