Almanya’da master yapınca anladım ki, orada öğrenciye “insan” gibi davranıyorlar. 2022’de Berlin TU’da dersler anlatılırken hoca ekrandan okuyan robot moduna girmiyor, seni tartışmaya çekiyor. Türkiye’de (en son 2019’da İstanbul’da gördüm) hâlâ “ezberle, geçir” kafası hâkim. Notlar, projeler ekip çalışmasına açık; kopya peşinde koşmak yerine herkes birbirini destekliyor. Kütüphaneler gece 2’ye kadar açık, yemekhaneler öğrenci dostu, 3-4 euroya tok kalkıyorsun. Fakat Almanya’da işin zor kısmı, hayatın pahalı olması ve bürokrasi belası. Özetle, öğrenmek isteyen için yurt dışı atmosferi bambaşka; Türkiye’de ise iş biraz “geçmek için çalış” seviyesinde kalıyor. Gerçekten öğrenmek istiyorsan, kısa vadede zahmeti bol ama yurt dışı daha tatmin edici.