İstanbul’da üniversite okurken hocaların sorduğu sorular ezberden öteye geçmiyordu, “kitabın 56. sayfasında ne yazıyor?” tipi şeyler. 2023’te Berlin’e yüksek lisansa geldim, burada ise derste “Sen olsan farklı ne yapardın?” diye soruyorlar. Tartışma, sorgulama, hata yapabilme lüksü var. Not sistemi bile başka: burada %60’la geçebiliyorsun, Türkiye’de ise 80 altında direk çöp muamelesi. Bir de kaynak çeşitliliği deli: Berlin’de kütüphaneden Harvard, Oxford, MIT’in online arşivlerine erişim açıyorlar. Türkiye’de bir kitap için 2 hafta sırada bekliyordum. İşte o yüzden insanın ufku genişliyor mu genişliyor, ama özlem de başka bir şeymiş; simit, çay, Galata köprüsü… O eksik kalıyor.