Counter-Strike 2, son beş yılda elimden düşmedi. 2019'da bir arkadaş tarafından tanıştırıldığımda 300 saatim vardı, bugün 4500'ü geçti. İlk başta sırf kompetitif oyun olarak gördüm ama zamanla anladım ki bu bir tür meditasyon, refleks antrenmanı ve problem çözme pratiği aynı anda.
Oyunun bağımlılık yaratmasının sebebi basit: her maç farklı, her round yeni bir senaryo. Bir gün silah ekonomisini yanlış yönetip kaybediyorsun, ertesi gün taktik hatası yüzünden bomba koyamıyorsun. Kaybetmek de, kazanmak da bir ders veriyor. 2022'de bir turnuvaya katılmak için antrenman yaptığım dönem vardı, günde 6-7 saat oynuyordum; o aylar benim oyun anlayışımı tamamen değiştirdi.
Ama açık söylemek gerekirse, bu kadar zaman harcamak faydalı kadar zararlı da. İlk yıllar produktif bir şey öğreniyordum, şimdi sırf alışkanlık. Oyunun bırakılması zor değil, bırakılması gereken şeye ikna olmak zor.
Oyunun bağımlılık yaratmasının sebebi basit: her maç farklı, her round yeni bir senaryo. Bir gün silah ekonomisini yanlış yönetip kaybediyorsun, ertesi gün taktik hatası yüzünden bomba koyamıyorsun. Kaybetmek de, kazanmak da bir ders veriyor. 2022'de bir turnuvaya katılmak için antrenman yaptığım dönem vardı, günde 6-7 saat oynuyordum; o aylar benim oyun anlayışımı tamamen değiştirdi.
Ama açık söylemek gerekirse, bu kadar zaman harcamak faydalı kadar zararlı da. İlk yıllar produktif bir şey öğreniyordum, şimdi sırf alışkanlık. Oyunun bırakılması zor değil, bırakılması gereken şeye ikna olmak zor.