Çocukken saat 9’da zorla yatağa sokulurdum, şimdi gece 2’ye kadar telefondayım. Eskiden sabah ezanıyla uyanıp köyde tazecik ekmek peşinde koşardık, şimdi alarm üç defa ertelenmeden kalkmak mucize gibi. İnsanın yaşı büyüdükçe uyku düzeni diye bir şey kalmıyor, özellikle de şehir hayatında. Yine de bir sabah erkenden kalkmayı başarırsam kendimi süper kahraman gibi hissediyorum, o da yılda en fazla üç defa.