Masada yemek kalmıyor, siyaset kalıyor. Babam 2002'de Erdoğan'a oy verdiğini söyledi, annem hemen "o zaman da hatalarını görüyorduk" dedi. Ben sessizce pide yedim. Şimdi her pazar aynı sahne: Annem haberi açıyor, babam yorumluyor, ben araya giriyorum, kardeşim kulaklık takıyor. Geçen hafta enflasyondan başladı tartışma, seçim barajından bitti. Tavuk çoktan soğumuştu. Masada herkes kendi cümlesini tamamlamaya çalışıyor, kimse kimseyi dinlemiyor. Bir keresinde saat kaçta başladığını bile unuttum, sadece annemin "bu ülke böyle gitmez" demesini hatırlıyorum. Yemeğin tadını çıkarmak için artık tartışma bitene kadar beklerim. Bazen yemek bittiğinde siyaset devam ediyor, bazen siyaset bittiğinde yemek bitmiş oluyor. Her ikisi de kayıp bir durumdur.