2015'te, İzmir'de bir balık restoranında eski okul arkadaşlarımla buluştuk, hesap 200 TL'yi buldu. Ben "ben öderim" deyince, diğer ikisi "yok ya, bölüşelim" diye diretince ortalık karıştı, herkes ne yediğini hatırlamaya çalıştı. O gün cebimde tam para yoktu, mecburen kredi kartı kullandık ama bozukluklar yüzünden garsonla uğraştık. Şimdi ben hep önceden söylüyorum, "kardeşim herkes kendi hesabını ödesin" diye, böylece kimsenin suratı asılmıyor ve akşam keyfi bozulmuyor. Geçen ay da Bodrum'da denedik, her kişi kendi içkisini ekledi, toplamda 5 dakika sürdü. Daha rahat yani.