türkiye'de kadın hakları mücadelesi

İstanbul’da 8 Mart 2022’de, polis barikatlarını aşmaya çalışan kadınların sloganları hâlâ kulağımda. Yıllardır, sokakta kalabalık olmadan hiçbir hakkın alınmadığını bizzat gördüm. Yasalar kağıt üstünde mevcut; 6284, Medeni Kanun, nafaka… Ama iş uygulamaya gelince, karakoldaki polis memurunun “Aile arasında olur öyle şeyler” tavrı hâlâ değişmedi. Almanya’da yaşarken oradaki kadınların, cinsiyet ayrımcılığına uğradığında devletin nasıl arkasında durduğunu gözümle gördüm; hak mücadelesi orada daha çok sistemle, bizde ise kafayla yapılıyor. Sadece yasa çıkarmak yetmiyor, zihin değişmedi mi her şey boş. Türkiye’de bir kadının gecenin üçünde yalnız yürüyebilmesi hâlâ lüks. Lafı eğip bükmeye gerek yok: Büyük şehirde bile sokakta rahatça yürüyebilmek için mücadele etmek zorundasın. Bu yüzden, mücadele hâlâ devam ediyor ve daha çok yol var.

2023’te Kadıköy’de 8 Mart’ta yürüyüşe gittim, polis kısa mesafede bile on kez kimlik sordu. “Çok hak arıyorsunuz” bakışını suratlarına kazımışlar. Kadın olmak bazen sabah minibüs sırasında, bazen gece eve yürürken bile direnç işi. İstanbul Sözleşmesi’nden çıkınca “ama zaten korunuyordunuz” diyenler, kadın haklarını paket servisi sanıyor galiba. Şaka gibi ama bedava gelmiyor hiçbir hak; burnumuzun ucundan çalınıyor, sonra geri almak için tekrar dövüşmek gerekiyor.