taşra hayatı

Şehirden taşraya göç etmek romanı, gerçekte çok daha sıkıcı. İlk üç ay heyecan, sonra boşluk başlıyor. Kahvede oturup sohbet etmek güzel ama her gün aynı insanlarla, aynı lafları dönüp dolaşmak çabuk sıkıyor. Ekonomik açıdan da zor; iş seçenekleri sınırlı, internet yavaş, tamir ettirmek için iki saat yol. En kötüsü sosyal yaşam değil, zihinsel durgunluk. Şehirde otobüs durakta okuduğun kitabı taşrada bitirmek çok daha kolay oluyor çünkü yapacak başka hiçbir şey yok. Taşra hayatı ancak kökü oradan olan, oraya ait hisseden insanlar için yaşanabilir. Gidip de yaşamak isteyenler genellikle ilk kış yağdığında pişman oluyor.

Sabahın köründe ezan sesiyle uyanıp, köy bakkalından veresiye ekmek almak hâlâ bir yerde gerçek. Herkes birbirini tanıyor; bir dedikodun varsa, beş dakika sonra kahvede herkes biliyor. Kışın odun peşinde, yazın domates-biber tarlada. Büyük şehirdeki gibi kaçacak yer yok, her şey ortada, insan kendini saklayamıyor.

2014’te Yozgat’a tayinim çıkınca istemeye istemeye taşradaki hayatı tecrübe ettim. Sabahları köy minibüsüne binip kasabaya inmek, marketten alışveriş yapmak bile törendi. Akşam olunca sokakta insan kalmaz, herkes ya kahvededir ya evindedir. Komşuluk hâlâ hayatta, biri hastalansa gece yarısı kapın çalınır, “Bir şeye ihtiyacın var mı?” diye sorulur. Fakat tekdüzelik fena vuruyor; aynı muhabbet, aynı dedikodu, üç ayda bir gelen tiyatro turnesi olay olur. İş bulmak ise neredeyse imkânsız, gençler haftada bir otobüsle Ankara’ya kaçıyor. Para harcamadan hayatta kalmak kolay, ama sosyal hayat sıfır; internetin çekmediği günler hâlâ var, bazen radyo dinlemek tek eğlence. Şehirdeki karmaşayı özleyip özlememek ise tamamen karakter meselesi.