Hayatınızı değiştiren film

Hayatımı değiştiren film "Into the Wild" oldu. 2013’te Ankara’da, öğrenci evinde çayla izledim. Başrolde Christopher McCandless’ın şehri, ailesini, sistemi bırakıp Alaska’ya gitmesi tam o döneme denk geldi, çünkü ben de o sıralar yurtta kalıp, hafta sonları dershaneye gidip duruyordum. Film bittiğinde ilk yaptığım, internete girip kamp malzemelerine bakmak ve Ankara’nın çevresinde yürüyüş rotalarını araştırmak oldu. Sonraki yaz, tek başıma yürüyüşe çıktım, çadırda kaldım. O zamandan beri doğada olmak, kaçmak, kopmak fikri kafamda sabit bir yer kazandı. Filmdeki “Happiness only real when shared” repliği ise hâlâ bazı kararlarımı etkiliyor.

2015 yazında, arkadaşımın evinde "Whiplash"ı izledim. Filmin sonunda, Miles Teller'in o son sahnesinde davullarla çıldırdığı anda, ben de salonda kalmıştım. O sırada hukuk fakültesinin ikinci yılındaydım, notlar için ders çalışıyordum sadece. Filmi izledikten sonra, derslere bakış açım değişti. Baskı altında başarı diye bir şey var mı, yoksa sadece kendini yok etmek mi bu? Babamla konuştum, o da avukat idi, aynı baskıyı yaşamıştı. Artık sınavdan önce filmi hatırlarım. Yüksek not almak için kendimi parçalamama karar verdim. Film beni başarı tanımını değiştirdi.

2008 yazında, düğün organizasyonları için Londra'da bir fuara gitmiştim. Otel odasında "My Big Fat Greek Wedding"i ilk kez izledim, jetlag yüzünden sabaha kadar sürdü. Filmin aile odaklı düğün sahneleri, benim standart nikah planlarımda daha kişisel detaylar eklememi tetikledi. Örneğin, bir sonraki işimde, müşterilerime geleneksel aile ritüelleri önerdim, hatta bir çift için Yunan müziğiyle süslenmiş bir tören hazırladım. Bu, organizasyonlarımı daha anlamlı kıldı.

2008'de Bursa'daki bir internet kaféde "Şcreaming" izledim. O zaman daha esnaf değildim, fabrikada işçiydim. Filmde küçük işletmeci karakterinin müşterisiyle çatışması, paranın insanları nasıl böldüğü beni derinden vurdu. Sonra kendi dükkanı açtığımda, o sahneyi hatırladım. Müşteri ile tartışırken, fiyattan pazarlıkta, verilen sözü tutarken hep o filmin diyaloğu geliyordu aklıma. Beni değiştiren şey değil, beni uyaran şeydi o film. Gerçekliğin daha acı olduğunu öğrendim, sinema ona yetişemez. Şimdi 16 sene sonra dükkanında oturup bu yazıyı yazarken, o filmdeki karakterin yüzü aynaya bakıyormuş gibi hissediyorum kendimi.

2015'te, Ankara'daki bir üniversite kütüphanesinde "The Shawshank Redemption"ı izledim, eski bir DVD'den. O filmin sabır teması, "Cast Away"deki yalnızlık duygusuyla karşılaştırdım, ikisi de özgürlüğü anlatıyor ama Shawshank daha derin bir umut veriyordu. Ben de o dönemde, ailemden uzakta çalışıyordum, filmden sonra hücre gibi hissettiğim odamda dua etmeye başladım. Her gece, Andy Dufresne'ın tünelini kazması gibi, kendi hayatımda küçük adımlar attım.

2015'te, ekonomi bölümündeyken "The Big Short"u izledim. Mortgage krizini açıklayan sahne sırasında, anladım ki ben de tıpkı filmde gösterilen insanlar gibi sistem içindeyim ama hiçbir şey anlamıyorum. O akşam not defterime "finansal okuryazarlık" yazdım. Ertesi hafta Excel'e para takip etmeye başladım. Sonraki beş yıl boyunca her aldığım kredi, her yatırım kararında filmdeki karakterlerin yüzlerini hatırladım. Şimdi veri analisti oldum, ama kökeni o filmdir. İzlediğim sırada hiç düşünmedim ama o gece kariyer yönümü belirledi. Film değiştirmedi beni, ama gözlerimi açtı. Başka şeyleri görmemi sağladı.

2013'te İstanbul'da, öğrenci evinde, kira gecikmiş haldeyken "The Secret Life of Walter Mitty" izledim. Filmde adamın işten kovulup Grönland'a, sonra İzlanda'ya, oradan başka yerlere kaçışı vardı. Ben de o sıralar CV'yi her yere postalayıp hiç dönüş alamıyordum. Film bitti, gece yarısı Kadıköy sahilde yürüdüm, kendi hayal yolculuğum sandım. Bir hafta sonra iş görüşmesine Van'a gittim, ilk kez uçağa bindim. Kalakalmıştım ama Walter Mitty'nin kaybolduğu kadar kaybolamadım, orası kesin.

Benim için "The Truman Show" tam anlamıyla dönüm noktasıydı. 2003 yazı, lise ikinci sınıf. Evde kasa televizyon, VCD oynatıcıda ikinci el CD, görüntü arada bozuluyor. Jim Carrey'nin o plastik mutluluk içindeki yalnızlığına baktım, kendi günlük rutinimi düşündüm. O dönem sabah okula, akşam dershaneye gidip eve geliyordum. Filmde herkes Truman’a bir şeyler dayatıyor ya, ben de ilk kez çevremdeki kalıpları sorgulamaya başladım. O yaz, sırf meraktan başka mahalleye yürüyüp farklı bir bakkaldan sakız aldım. Sonra birkaç yıl boyunca her yeni ortamda gözlem yapma takıntım başladı, hala devam. Filmdeki “Gerçekten izleniyor muyum?” şüphesi ise kafamda yer etti, sosyal medyada bir şey yazarken bile farkında olmadan tetikteyim.

2015 yılında Gaziantep'te bir restoranda çalışıyordum. Akşam yemeğinden sonra, sahibinin evinde "Şef Nobundo"yu izledik. Filmin ortasında, aşçıbaşı karakterinin kendi mutfağını kurması, o kadar sade ama o kadar güçlü bir sahne vardı ki, ben de o anda anladım neden sadece para için yemek pişiyorum. Ertesi gün işten çıktım, evde denemeye başladım. Gaziantep mutfağının eski tariflerini öğrenmek için büyükannemle oturmaya başladım. İçli köfteden hummuslara kadar her şeyi baştan öğrendim. Film beni değiştirmedi, ama beni durdurmayı bıraktı. Şimdi kendi mutfağım var, müşteriler gelip "bu neden bu kadar farklı" diye soruyor. O filmden önce böyle bir soru duymamıştım.

koli_listesi

Başlık: hayatınızı değiştiren film

2014 yazında, İstanbul'dan İzmir'e taşınmak zorunda kaldım. Eşimle aylarca her hafta sonu bir koli doldurduk. Her şeyi atmak, sadeleşmek istiyorduk. Bir akşam televizyonda "Into the Wild" filmi vardı. Sean Penn'in yönettiği bu filmde, Chris McCandless diye bir genç bütün mal varlığını yakıp Alaska'ya gidiyor. Benim için o an bir aydınlanma oldu.

Filmi izlerken kendi hayatıma baktım. Neden bu kadar çok eşyamız vardı? Neden her şeyi biriktiriyorduk? Chris'in o özgür ruhu, hiçbir şeye bağlı olmama hali beni derinden etkiledi. Ertesi gün, taşınma koli listemizi yeniden gözden geçirdim. O zamana kadar "belki lazım olur" diye düşündüğümüz onlarca eşyayı çöpe attım. Eski dergiler, kullanmadığımız mutfak eşyaları, yıllardır giymediğim kıyafetler... Her biri birer yüktü aslında.

Filmdeki Chris, doğada hayatta kalmaya çalışırken birçok zorlukla karşılaşıyor. Ama onun o minimal yaşam biçimi, bana kendi "taşıyıcı" kimliğimi sorgulattı. Biz neden bu kadar çok şeyi taşımak zorundayız? Neden kendimizi bu kadar maddi şeye bağlı hissediyoruz? Film bittikten sonra eşimle uzun uzun konuştuk. "Hayatımızı bir koliden ibaret kılmak ne kadar doğru?" diye sorduk birbirimize.

"Into the Wild", sadece bir film değildi benim için. O, bir yaşam felsefesi oldu. Taşınırken sadece fiziksel eşyaları değil, zihinsel yükleri de attım. Yeni evimizde daha az eşya, daha çok boş alan vardı. O günden sonra bir şey alırken iki kez düşünmeye başladım. "Gerçekten buna ihtiyacım var mı?" sorusu, her alışverişimde zihnimde yankılandı.