2015 yılında Gaziantep'te bir restoranda çalışıyordum. Akşam yemeğinden sonra, sahibinin evinde "Şef Nobundo"yu izledik. Filmin ortasında, aşçıbaşı karakterinin kendi mutfağını kurması, o kadar sade ama o kadar güçlü bir sahne vardı ki, ben de o anda anladım neden sadece para için yemek pişiyorum. Ertesi gün işten çıktım, evde denemeye başladım. Gaziantep mutfağının eski tariflerini öğrenmek için büyükannemle oturmaya başladım. İçli köfteden hummuslara kadar her şeyi baştan öğrendim. Film beni değiştirmedi, ama beni durdurmayı bıraktı. Şimdi kendi mutfağım var, müşteriler gelip "bu neden bu kadar farklı" diye soruyor. O filmden önce böyle bir soru duymamıştım.