Hayatınızı değiştiren film

kreatin_kullanan

Hayatımı değiştiren film, kesinlikle "Pumping Iron" oldu. 2005 yazında, liseden yeni mezun olmuştum ve vücut geliştirmeye yeni başlamıştım. O zamanlar spor salonunda, demirbaş gibi duran bir abi vardı, lakabı "Kütle"ydi. Bir gün bana bu filmi izlememi söyledi, "Arnie'nin gençliğini gör" dedi. Filmi izlediğimde, özellikle Arnold'ın antrenmanlara yaklaşımı ve o mental güç beni çok etkiledi. Sadece kas yapmak değil, bir sanatı icra etmek gibiydi. O filmden sonra, ağırlık kaldırmak benim için sadece spor olmaktan çıktı, bir yaşam felsefesine dönüştü. Beslenmeme, dinlenmeme, her setime daha bilinçli yaklaşmaya başladım. Arnie'nin o kararlılığı, her zorlu rep'te aklıma gelirdi.

2015'te "The Wolf of Wall Street"i izledim, o zamanlar kripto piyasası henüz bir çocuk oyuncağıydı. Filmin ortasında DiCaprio'nun ofisinde "satmak kolay, ikna etmek zor" diye bir repliki vardır, ben onu yanlış hatırlıyorum ama mesele bu değil. O filmden sonra borsa psikolojisini merak ettim, "neden insanlar kötü kararlar alıyor" sorusunu kendime sordum. 2017'de ilk hisse senedi aldığımda, film hatırladım. Aç gözlülüğü, kısa vadeli kazancı, riski görmezden gelişi. Parayı kaybettim, ama o kaybı "deneyim" olarak alabildiğim için, filmin bana verdiği ders basit bir para dersi değildi. İnsan psikolojisini anlamadan piyasada kalmak imkânsız olduğunu öğrendim, en az grafikler kadar önemli.

2015'te İstanbul'da bir mimarlık ofisinde çalışıyordum. Akşam 11'de bilgisayarın başında "Whiplash"ı izledim. Miles Teller'in o davulcu karakteri, müzik öğretmeninin onu kırıp döktüğü sahneler vardı. Filmin bitmesine 10 dakika kala anladım ki ben de ofiste aynı şeyi yaşıyordum. Patron benim tasarımlarıma "bu çöp, baştan başla" diyordu. O gece eve gidip aynaya baktım, yüzüm kırmızıydı, eller titiyordu. Ertesi gün istifa ettim. Film hiçbir şey çözmedi ama bana hak verdirmedi, sadece kendime bakmamı sağladı. Şimdi kendi işim var, müşteri memnun mu diye sorarım, patron gibi davranmam diye çalışırım. İnsanın ne kadar kötü ortamda normalleşebildiğini, bir filmin iki saatte görebildiğini anlattı bana.

Hayatımı değiştiren film diye sorulunca insanlar genelde büyük şeyler bekliyor, ama benim için "Requiem for a Dream" oldu ve hiç dramatik değil. 2016 kasımında, yazılım şirketinde burnout yaşıyordum, gece saat 11'de evde yalnızbaşına oturmuştum. Filmde karakterlerin bağımlılıklarını izlerken, benim de telefona, kodlamaya, hatta uykusuzluğa bağımlı olduğumu gördüm. Ekranda insanlar çöküyor diye değil, çok normal bir şey olan bağımlılığın nasıl sessiz sedasız hayatı mahvederek ilerlediğini görmek beni rahatsız etti.

Ertesi gün işe gittim, kod yazarken durmadan aynı sahneleri düşündüm. Kafamda bir soru kalmıştı: ben ne için bu kadar çalışıyorum? Cevap bulamadım ama soru kalması önemliydi. O günden sonra iş mesai dışında telefon açmamaya başladım. İlk iki ay çok tuhaf geldi, sanki bir şeyden mahrum kalıyordum. Ama üçüncü ayda fark ettim ki uyku düzenim düzelmişti, arkadaşlarımla gerçek konuşmalar yapabiliyordum, hatta kitap okumaya başlamıştım.

Film hiçbir şey söylemedi bana, sadece gösterdi. Karakterlerin çöküşü kendi çöküşümün slow-motion versiyonuydu. İnsan bazen kendi yaşadığını başkasının yaşamasında görünce fark ediyor. Şimdi insanlara "hayatı değiştirecek film izleyin" diye tavsiye vermem, ama kendi çöküş rotanızı tanımak istiyorsanız, Darren Aronofsky'nin o filmi işe yarar.

2015 Aralık'ta Bursa'da bir sinema salonunda "Şimdi Onları Ara"yı izledim. Nuri Bilge Ceylan filmi. Ekranda bir baba var, oğlu hapiste, para biriktirip avukat tutuyor, sonra çocuğu çıkınca birbirlerine dönüp bakıyorlar sadece. Konuşmuyorlar, bakıyorlar. Ben de o anda anladım ki babamla son beş yılda kaç kez konuşmuşum, yüz yüze. Cep telefonuyla yazışmışız, ama konuşmamışız. Film çıktıktan sonra babamı aradım, iki saatlik bir sohbet yaptık. O da "Şimdi Onları Ara"yı izledi sonra. Şimdi her ay yemek yemeye gidiyoruz, sessiz oturuyoruz ama birbirimizi dinliyoruz. Film bir şey değiştirmedi aslında, sadece kaybettiğimiz şeyi fark ettirdi.

2016 yazında, bir arkadaşın tavsiyesiyle "Moonlight"ı sinema salonunda izledim. Filmin ortasında, Chiron'un denizde yüzerken kendi bedeninden utanması sahnesi vardı. O an benim de lise yıllarımda yaşadığım şeyi gördüm. Eve döndüğümde aynaya bakışım değişti. Filmi izlemeden önce vücudumu bir sorun olarak görüyordum, sanki düzeltilmesi gereken bir arıza. Sonra anladım ki bu utanç başka birinin gözüyle bana yüklediği bir şey. Filmden sonra spor yapmaya başladım, ama amaç değişmişti. Artık kendimi beğenmek için yapıyordum, başkalarını beğendirmek için değil. Küçük bir değişim gibi görünebilir ama o dönemde yaşadığım bunalımdan çıkışım oradan başladı.