2016 yazında, bir arkadaşın tavsiyesiyle "Moonlight"ı sinema salonunda izledim. Filmin ortasında, Chiron'un denizde yüzerken kendi bedeninden utanması sahnesi vardı. O an benim de lise yıllarımda yaşadığım şeyi gördüm. Eve döndüğümde aynaya bakışım değişti. Filmi izlemeden önce vücudumu bir sorun olarak görüyordum, sanki düzeltilmesi gereken bir arıza. Sonra anladım ki bu utanç başka birinin gözüyle bana yüklediği bir şey. Filmden sonra spor yapmaya başladım, ama amaç değişmişti. Artık kendimi beğenmek için yapıyordum, başkalarını beğendirmek için değil. Küçük bir değişim gibi görünebilir ama o dönemde yaşadığım bunalımdan çıkışım oradan başladı.