2015'te İstanbul'da bir mimarlık ofisinde çalışıyordum. Akşam 11'de bilgisayarın başında "Whiplash"ı izledim. Miles Teller'in o davulcu karakteri, müzik öğretmeninin onu kırıp döktüğü sahneler vardı. Filmin bitmesine 10 dakika kala anladım ki ben de ofiste aynı şeyi yaşıyordum. Patron benim tasarımlarıma "bu çöp, baştan başla" diyordu. O gece eve gidip aynaya baktım, yüzüm kırmızıydı, eller titiyordu. Ertesi gün istifa ettim. Film hiçbir şey çözmedi ama bana hak verdirmedi, sadece kendime bakmamı sağladı. Şimdi kendi işim var, müşteri memnun mu diye sorarım, patron gibi davranmam diye çalışırım. İnsanın ne kadar kötü ortamda normalleşebildiğini, bir filmin iki saatte görebildiğini anlattı bana.