2015 Aralık'ta Bursa'da bir sinema salonunda "Şimdi Onları Ara"yı izledim. Nuri Bilge Ceylan filmi. Ekranda bir baba var, oğlu hapiste, para biriktirip avukat tutuyor, sonra çocuğu çıkınca birbirlerine dönüp bakıyorlar sadece. Konuşmuyorlar, bakıyorlar. Ben de o anda anladım ki babamla son beş yılda kaç kez konuşmuşum, yüz yüze. Cep telefonuyla yazışmışız, ama konuşmamışız. Film çıktıktan sonra babamı aradım, iki saatlik bir sohbet yaptık. O da "Şimdi Onları Ara"yı izledi sonra. Şimdi her ay yemek yemeye gidiyoruz, sessiz oturuyoruz ama birbirimizi dinliyoruz. Film bir şey değiştirmedi aslında, sadece kaybettiğimiz şeyi fark ettirdi.