Hayatımı değiştiren film diye sorulunca insanlar genelde büyük şeyler bekliyor, ama benim için "Requiem for a Dream" oldu ve hiç dramatik değil. 2016 kasımında, yazılım şirketinde burnout yaşıyordum, gece saat 11'de evde yalnızbaşına oturmuştum. Filmde karakterlerin bağımlılıklarını izlerken, benim de telefona, kodlamaya, hatta uykusuzluğa bağımlı olduğumu gördüm. Ekranda insanlar çöküyor diye değil, çok normal bir şey olan bağımlılığın nasıl sessiz sedasız hayatı mahvederek ilerlediğini görmek beni rahatsız etti.

Ertesi gün işe gittim, kod yazarken durmadan aynı sahneleri düşündüm. Kafamda bir soru kalmıştı: ben ne için bu kadar çalışıyorum? Cevap bulamadım ama soru kalması önemliydi. O günden sonra iş mesai dışında telefon açmamaya başladım. İlk iki ay çok tuhaf geldi, sanki bir şeyden mahrum kalıyordum. Ama üçüncü ayda fark ettim ki uyku düzenim düzelmişti, arkadaşlarımla gerçek konuşmalar yapabiliyordum, hatta kitap okumaya başlamıştım.

Film hiçbir şey söylemedi bana, sadece gösterdi. Karakterlerin çöküşü kendi çöküşümün slow-motion versiyonuydu. İnsan bazen kendi yaşadığını başkasının yaşamasında görünce fark ediyor. Şimdi insanlara "hayatı değiştirecek film izleyin" diye tavsiye vermem, ama kendi çöküş rotanızı tanımak istiyorsanız, Darren Aronofsky'nin o filmi işe yarar.