Benim için "The Truman Show" tam anlamıyla dönüm noktasıydı. 2003 yazı, lise ikinci sınıf. Evde kasa televizyon, VCD oynatıcıda ikinci el CD, görüntü arada bozuluyor. Jim Carrey'nin o plastik mutluluk içindeki yalnızlığına baktım, kendi günlük rutinimi düşündüm. O dönem sabah okula, akşam dershaneye gidip eve geliyordum. Filmde herkes Truman’a bir şeyler dayatıyor ya, ben de ilk kez çevremdeki kalıpları sorgulamaya başladım. O yaz, sırf meraktan başka mahalleye yürüyüp farklı bir bakkaldan sakız aldım. Sonra birkaç yıl boyunca her yeni ortamda gözlem yapma takıntım başladı, hala devam. Filmdeki “Gerçekten izleniyor muyum?” şüphesi ise kafamda yer etti, sosyal medyada bir şey yazarken bile farkında olmadan tetikteyim.