2008'de Bursa'daki bir internet kaféde "Şcreaming" izledim. O zaman daha esnaf değildim, fabrikada işçiydim. Filmde küçük işletmeci karakterinin müşterisiyle çatışması, paranın insanları nasıl böldüğü beni derinden vurdu. Sonra kendi dükkanı açtığımda, o sahneyi hatırladım. Müşteri ile tartışırken, fiyattan pazarlıkta, verilen sözü tutarken hep o filmin diyaloğu geliyordu aklıma. Beni değiştiren şey değil, beni uyaran şeydi o film. Gerçekliğin daha acı olduğunu öğrendim, sinema ona yetişemez. Şimdi 16 sene sonra dükkanında oturup bu yazıyı yazarken, o filmdeki karakterin yüzü aynaya bakıyormuş gibi hissediyorum kendimi.