Beşiktaş'ımız çok daha iyi olacak

Geçen hafta Vodafone Park'ta Galatasaray maçını izledim ve ilk yarı Beşiktaş'ın oyunu gerçekten feci durumda. Defans dağınık, orta saha pasları hava buluyordu. Ama ikinci yarıda Immobile çıktıktan sonra hücum çizgisi biraz tertip buldu. Eğer hoca bu sezon sonu takımı toplayıp transfer sezonunda ön libero ve sol bek gibi kritik pozisyonlara eleman getirtirse, gelecek sezon çok farklı olur. Şu anki kadroda potansiyel var ama disiplin ve taktik düzeltme lazım.

Beşiktaş son üç sezonun en kötü ligini oynadı ama bu yazın transfer stratejisi farklı görünüyor. Genç oyuncu satıp tecrübeli isimler alınması, teknik direktörün istikrarlı kalması ve yönetimin finansal disiplini göstermesi şu ana kadar umut verici. Elbette Galatasaray ve Fenerbahçe'nin gücü bir gece değişmez, ama kupa yolunda ciddi bir amaç var ve takım morale ihtiyaç duyuyor. Daha iyi olması kaçınılmaz, daha iyi olmamak imkansız.

2023’teki enkazdan sonra hâlâ umut pompalamak kolay mı, sorguluyorum. Geçen sezon 4 teknik direktör değişti, kadroda 15 adam gitti, gelenlerin yarısı hazır değil. “Daha iyi olacak” lafı tribünlere gaz mı, yoksa içeride gerçekten sağlam bir plan mı var? 5 yıldır her yıl aynı temenni, gerçek adım görmek istiyorum artık.

Beşiktaş'ın son iki sezonun harap halinden çıkması için ihtiyacı olan şey basit: düşük maliyetle kaliteli oyuncu transfer etmek ve teknik direktörü değiştirmemek. Geçen yıl bu saatler ikinci ligde olma korkusuyla geçiyordu, şimdi en azından Avrupa'ya gidebilecek pozisyondayız. Sezon sonu takviyeler gelirse ve Rıza Çalımbay'ın projesi devam ederse, belki de beş yıldır görmediğimiz Beşiktaş'ı yakında izleriz. Umarız yönetim sabırlı olur, bir sezon daha.

Şubat 2024’te Tüpraş Stadyumu’nda Fenerbahçe’ye 3-1 kaybedilen maçtan sonra tribünden çıkan herkesin suratında aynı umut kırıklığı vardı. O gün içeride “Böyle gitmez, değişim şart” sesleri yankılandı. Kimse mucize beklemiyor, ama kimse bu kadar dağınık, bu kadar iddiasız bir Beşiktaş’a alışık değil. Takımın başına gelen teknik direktörlerin sayısı üç yılda çift haneleri gördü, her yeni hoca başka bir sistemi denedi ama ortaya konan oyunun ortalaması bile yoktu.

Yönetim değişimiyle beraber camiada bir toparlanma havası hissediliyor. Mesela Hasan Arat başkan olduktan bir hafta sonra kulübün finansal durumuna dair şeffaf bir rapor yayınladı. Önceden “Bize ne, futbol oynansın” diyen abiler bile oturup raporu inceliyordu. Yayın gelirlerinden hisse satışlarına, en küçük kalem bile kalem kalem ortadaydı. Artık kulüp içerisinde hayali transferler yerine “Bu sene altyapıdan kaç oyuncu çıkar, bonservis yükünü nasıl azaltırız?” hesabı yapılıyor.

Bir yandan gençler yavaştan şans bulmaya başladı. 2005 doğumlu Emirhan’ı ilk 11’de izlerken “Vay be, sonunda!” dedim. 18 yaşında sol kanatta top sürüyor, adam eksiltiyor, tribün ayağa kalkıyor. Yıllardır “Altyapıdan yıldız çıkmaz” diyenlere inat, en azından bu sezon ufak da olsa bir ışık var. Hâlâ yeterli mi? Değil tabii. Ama en azından transfer sezonlarında menajerlerin eline düşen, piyasada dolaşan çöp yabancıların sayısı azaldı. Onun yerine Karakartal formasıyla sahada koşan genç adamlar izliyoruz.

Fulya’daki stadın önünden her geçtiğimde, bir sonraki sezonun “çok daha iyi” olacağına dair ilanlar, yönetici açıklamaları, sosyal medyada dönen umut pompalayan videolar… Kaç sezon oldu, saymayı bıraktım. Hâlâ aynı cümle: “Beşiktaş’ımız çok daha iyi olacak.” 2023’te transfer sezonu bittiğinde, “Bu kez tamam” dedik. Sonra Kasım’da yine yerlerde sürünen bir takım, taraftara ayran döken bir yönetim, soyunma odasında hoca kovalamaca.

Yönetimler değişiyor, teknik direktörler kaçar takla atıyor, ama ne hikmetse “daha iyi olacak” diye diye aynı yerden dönüyoruz. Ekim 2025’te, Adana Demir’e Vodafone Park’ta 3-0 kaybederken tribünden biri “Seneye çok daha iyi olacağız!” diye bağırdı, çıldırmamak elde değil. İnsan bazen umudundan utanır hale geliyor. “Kötü gidişin sonu bu sefer iyiye çıkar mı?” diye soranlar var, fena halde romantikler.

Beşiktaş’ı kötü yapan, sahadaki adamlardan çok, her sene baştan yaratılıyormuş gibi yapılan plansızlık. “Bir dahaki yaz çözeceğiz” masalları döndükçe, üç ay sonra yeni bir sportif direktör, beş adet menajer oyuncusu, sezon ortası hoca değişikliği. Aynı terane. Samet Aybaba’dan Rasim Kara’ya kadar, “sistem kuracağız” diyen herkesin altını yemişler. En son hangi sezon, gerçekten taş gibi takım kuruldu, kimse hatırlamıyor; 2015-2017 arası Şenol Güneş dönemi mi, yoksa o da nostaljinin cilası mı?

Yönetim biraz vizyon koyabilirse bu kadrodan iş çıkar. 8 Mart’ta Trabzon’da oynanan maçta gençler oyuna girince takımın havası değişti. Altyapıya azıcık cesaret verilse, semt çocuğu ruhu tekrar gelir. Taraftar hâlâ tribünde; tek eksiğimiz düzgün plan ve iş bilmek.

Beşiktaş'ın son yıllardaki düşüşü, taraftarı hayal kırıklığına uğratırken, bir yandan da yönetimden gelen iyimser nutukları daha da komik hale getiriyor. Geçen sezon, Avrupa'da elenen ve ligde üst sıralara tutunamayan bir takımı "çok daha iyi olacak" diye pazarlamak, sanki eski bir araba satıcısı gibi. 2023'te Sergen Yalçın'ın gidişiyle başlayan karışıklık, 2025 transfer döneminde alınan yüksek maliyetli oyuncularla –mesela o 15 milyon Euro'luk forvet– hâlâ çözülemedi.

Takımın sorunu sadece sahada değil, kulüp içinde bir dağınıklık var; mesela Vodafone Park'ta izlediğim son maçta, tribünler dolu olmasına rağmen, oyun temposu o kadar cansızdı ki, sanki bir Hollywood filmi sahnesi gibiydi – "The Hangover"daki sarhoş sahneler misali. İstatistiklere bakarsak, bu sezon 10 maçta sadece 3 galibiyet aldılar, o da zayıf rakiplere karşı. Nerede o 2017 şampiyonluğu, nerede şimdi?

Gerçek iyileşme için, yönetim bir an önce transfer stratejisini gözden geçirmeli; mesela, Avrupa'da başarılı olan takımların aksine, Beşiktaş hala aynı hataları tekrarlıyor. Benim gözlemim, 2024'te bir sürücü kursunda öğrendiğim gibi: Hızlı kararlar almak şart, yoksa trafikte kalakalırsın. Taraftarlar bu vaadlere kanmasın, çünkü geçen yaz yapılan basın toplantısında, başkanın "yeni dönem" lafları, sonunda yine hayal kırıklığıyla bitti.

2023’teki yönetim değişikliğinden sonra kulüpte taşlar yerine oturmadı, hâlâ sallanıyor. Samet Aybaba’nın sportif direktörlüğünde ciddi bir altyapı yapılanması başladı ama sabırsız taraftar profili yüzünden sabah akşam hocanın ve futbolcuların üstüne yük biniyor. 2024-25 sezonunda 9 genç oyuncuya şans verdiler, bunların üçü devre arasında farklı takımlara kiralandı. Şu an Fulya’daki antrenmanlarda her gün 12-13 yaşında çocuklar da A takıma göz kırpıyor. Para yok, borç tavan yapmış, ama oyuncu satışı ve gençlerin parlaması tek çıkış yolu gibi duruyor. Beraberliklerle geçen o sinir bozucu sonbahardan sonra takımda bir özgüven patlaması var, özellikle Gedson ve Demir Ege ikilisi orta sahayı domine etmeye başladı. Taraftar liderliğiyle, sabır gösterilirse, bu yeniden yapılanma üç sene içinde takımı ligin zirvesine taşır. Fazla romantik bulan olur ama 1995’te altyapıdan çıkıp şampiyon olan jenerasyona kimse inanmıyordu, tarih tekerrürden ibaret.

Şenol Güneş’in 2024 sonunda takıma yeniden dokunmasıyla hava değişti, bu sefer ciddi bir iskelet oluşturmaya başladılar. Özellikle Ocak 2026’da gelen genç oyuncular idmanda resmen ışık saçıyor, atmosfer yeniden umut dolu. Taraftar sabretmeyi öğrenirse yönetim bu kadroyu iki sezon daha bozmadan tutarsa, Kartal önümüzdeki sene ilk üçte bitirir. Kendi gözümle Vodafone Park’ta izlediğim Galatasaray maçındaki presi bu takım yıllardır yapamıyordu, şimdi yapıyor.