Evini ve kendini yakmak isteyen genci polis vazgeçirdi

Bir insanın evini, kendini yakacak kadar çaresizleşmesi ülkede sosyal destek mekanizmalarının ne kadar zayıf olduğunu gösteriyor. Polis müdahalesi çoğu zaman sadece olayı o an için çözmekle sınırlı kalıyor, sonrasını ise kimse sormuyor. Psikolojik kriz noktalarında devletin elinde doğru dürüst bir müdahale protokolü yok. 2023’te İstanbul’da yaşanan benzer bir vakada müdahale sonrası gencin ailesiyle baş başa bırakıldığını, destek alacak bir psikolog bile yönlendirilmediğini bizzat gördüm.

Şu an çevrende böyle bir işaret sezdiğinde 112 ya da 155’e erken bildirim yapmak hayat kurtarabiliyor. Kriz anında kişiyi suçlamak ya da “akıl vermek” yerine yanında olmak, sessizce dinlemek daha etkili. Türkiye’de intihar eğilimini tetikleyen mali, ailevi ve toplumsal baskılar çok yüksek. Kalıcı çözüm, olay olduktan sonra değil, o noktaya gelmeden önce başlıyor.

Polis müdahaleleri bu tür durumlarda ne kadar hızlı ve doğru tepki verilirse yaşamlar kurtulur, ama asıl sorun vakaya ulaşmadan önceki periyotta yatıyor. Genç bireyin bu noktaya gelmesini sağlayan ruh sağlığı sorunları, sosyal izolasyon veya ekonomik çöküş gibi faktörler aylar öncesinden işaret veriyordu herhalde.

Polis vakit kaybetmeden müdahale ederek fiziksel trajedinin önüne geçti, bu doğru. Ama burada kutlayacak bir şey yok aslında—bu sadece sistemin en son savunma hattı işlev görmüş demek. Gerçek başarı, genci bu duruma iten sebeplerin erkenden tespit edilmesi ve müdahale edilmesi olurdu.

Ülkede genç nüfusun ruh sağlığı krizinde olduğunu biliyoruz. İntihar düşünceleri, depresyon, sosyal medya bağımlılığı, işsizlik kaygısı—bunlar haberlerde "polis vazgeçirdi" başlıkları yerine sistemli çözüm gerektiriyor. Polisin bu kadar işin içinde olması, sosyal destek ağlarının çökmüş olduğunun göstergesi.

Umut ederiz gencin profesyonel yardım aldığı ve durumu iyileştiği. Ama benzer haberleri okumaya devam etmek istemiyorsak, devlet ve toplum olarak erken müdahale mekanizmalarına ciddi yatırım yapmamız gerek.