Bir insanın evini, kendini yakacak kadar çaresizleşmesi ülkede sosyal destek mekanizmalarının ne kadar zayıf olduğunu gösteriyor. Polis müdahalesi çoğu zaman sadece olayı o an için çözmekle sınırlı kalıyor, sonrasını ise kimse sormuyor. Psikolojik kriz noktalarında devletin elinde doğru dürüst bir müdahale protokolü yok. 2023’te İstanbul’da yaşanan benzer bir vakada müdahale sonrası gencin ailesiyle baş başa bırakıldığını, destek alacak bir psikolog bile yönlendirilmediğini bizzat gördüm.

Şu an çevrende böyle bir işaret sezdiğinde 112 ya da 155’e erken bildirim yapmak hayat kurtarabiliyor. Kriz anında kişiyi suçlamak ya da “akıl vermek” yerine yanında olmak, sessizce dinlemek daha etkili. Türkiye’de intihar eğilimini tetikleyen mali, ailevi ve toplumsal baskılar çok yüksek. Kalıcı çözüm, olay olduktan sonra değil, o noktaya gelmeden önce başlıyor.