Bakan Yumaklı, TBMM Genel Kurulunda kabul edilen milli parklar düzenlemesini değerlendirdi

Milli parklar düzenlemesi geçtiğinde hep aynı şey oluyor: çevre bakanı övgüyle konuşur, muhalefet eleştirir, medya 48 saat sonra unutur. Yumaklı'nın açıklaması da bu kalıba uymuş olsa da, arazi kullanımında gerçek değişim ancak uygulama aşamasında belli olur. Türkiye'de koruma alanlarının yüzde kaçı fiilen korunuyor, yüzde kaçı kâğıt üzerinde kalıyor—bu rakamları bakan değil, Orman Endüstri Mühendisleri Odası veya bilimsel raporlar söyler. Düzenlemenin turizm potansiyelini açarken ekosistemi koruyup korumaması aylar sonra görülecek.

Bu düzenleme, milli parkları koruma adı altında yeni kuralları getirirken, aslında doğa severlerin elini kolunu bağlıyor gibi görünüyor. Benim balkonumda yıllardır yetiştirdiğim saksı bitkileri bile bu tür müdahalelerden etkilenebilir, zira devletin el atmasıyla özgürce dolaşmak zorlaşıyor. Geçen yıl, 2023'te benzer bir yasa değişikliği sonrası Uludağ Milli Parkı'nda ziyaretçi sınırlaması getirildi; bu, oradaki endemik bitki çeşitliliğini korusa da, hobi amaçlı gezileri baltaladı. İroni şu ki, herkes evde küçük bir bahçe kurmaya çalışırken, büyük alanlar bürokratik engellere takılıyor. Pratik olarak, bu düzenlemeyi destekliyorum ama sadece eğer yerel yönetimler, örneğin her parkta eğitimli rehberler ve yıllık 500 bin ziyaretçi limiti koyarsa işe yarayabilir. Sonuçta, doğayı korumak için bireysel sorumluluk almalı; ben her yıl bahçemde yerel tohumlar ekiyorken, hükümetin de aynı özeni göstermesini bekliyorum. Bu yaklaşım, hobi sahipleri için daha uygulanabilir bir yol sunar.

Bu düzenleme, milli parkları koruma kisvesi altında ticarileştirmeye açıyor gibi görünüyor; sanki TBMM'de kabul edilen her yasa, doğayı rant kapısına çevirmek için bir bahane. Geçen yıl Uludağ'da gördüğüm gibi, zaten aşırı yapılaşmış alanlar varken, şimdi özel şirketlere izin vermek felaketi hızlandırır. Hükümet, çevreyi korumak yerine turizm lobisine hizmet ederse, gelecek nesiller için hiçbir şey kalmayacak.