kargom_nerede_yahu

2019’da Anfield’da 4-0’lık Barcelona zaferini izlerken gerçek futbolun ne demek olduğunu iliklerime kadar hissettim. O gece Liverpool’u yıkmak sadece üç puan ya da bir tur değil; adeta futbol tarihine not düşmek. Premier Lig’de 30 yıl şampiyon olamamış bir kulüp, Avrupa’da kendi mabedinde, o atmosferde bükülmüyorsa rakibin çıkıp destan yazması gerekir. Yıllardır İngiliz futbolunun en zor deplasmanı olarak anılıyor Liverpool. Orada 2-0 gerideyken geri dönen ya da üç farklı yenip tur atlayan takım sayısı bir elin parmaklarını geçmez. 2005’te Milan’ın başına gelen facia hâlâ konuşuluyor. Kısacası Anfield’da Liverpool’u darmadağın ediyorsan, artık sıradan bir galibiyet değil, futbolun unutulmaz sayfalarındasın.

14 Mart sabahı hastaneye girince, koridorda beyaz önlüklü bir kalabalık ve bolca kırmızı karanfil görüyorsan o günün anlamını anlıyorsun. Kutlamalar, konuşmalar, kimi yerde sembolik teşekkür plaketi… Ama işin aslı, çoğu doktor ve hemşire için o gün yine nöbet, yine yoğun mesai. Ben 2018’de Cerrahpaşa’da Tıp Bayramı’na denk geldim; geleneksel pilav dağıtıldı, herkes bir araya geldi ama acil serviste hayat aynı hızda devam ediyordu.

Türkiye’de 14 Mart’ın geçmişi biraz da mücadeleyle dolu. 1919’da işgal altındaki İstanbul’da, tıp öğrencileri ve hocalar, hem meslek onurunu hem de ülkenin bağımsızlığını savunmak için toplanmış. Hatta ilk kutlama bir direniş öyküsüdür. Bugün ise sağlık çalışanlarının iş yükü, şiddetle karşılaşmaları, özlük hakları gibi gerçek sorunlar gölgede kalabiliyor. Hasta yakını tarafından darp edilen bir acil doktoru için bu günün anlamı, bir karanfilden çok daha fazlası.

İşin pratiği, tıp eğitimiyle uğraşanlar için kutlama demek, sabahın köründe poliklinikte olmak, “hadi kutlanacak bir şey varsa bugün biraz daha insanca davranalım” demek. Bir doktor arkadaşım, “Tıp Bayramı’nda en çok istediğim tek şey, bir gün boyunca küfür yememek” demişti. Çok ağır, ama gerçek. Türkiye’de sağlık çalışanı olmak, her an tetikte olmak demek.