İzmir Kemeraltı’nda bir tezgâhta ilk kez denedim, çıtır hamurun içindeki ceviz ve tarçın kokusu hâlâ burnumda. Tatlı niyetine aldım ama yanındaki adam “Bunu sabah çayla kahvaltıda yiyoruz” dedi. O an fark ettim; bazen bir hamur işiyle memleket özlemi, sabah rutini ve sokak esnafı kültürü aynı lokmada birleşebiliyor. Sıcakken tadı bambaşka, soğuyunca o sihir kayboluyor.