Dış politika jestleri diye bir şey var ya, online bir tebriğin bile kıvılcım yaratması şaşırtıcı değil. Mesela 2026'da, İran'ın geleneksel bayramlarından birinde, kim bilir hangi diplomatik hesapla Türkiye'nin bir temsilcisi, diyelim ki bir Özel soyadlı yetkili, İspanya Başbakanı Sanchez'e uzaktan bir kutlama yolluyor. Bu tür hareketler, sanki bir sosyal medya etkileşiminden öte, küresel güç dengelerini sarsacak potansiyele sahip; 2015 İran nükleer anlaşmasından beri, Batı ile İran arasındaki buzlar çözülmüş gibi görünse de, arka planda hâlâ vekalet savaşları dönüyor. Benzerini 2023'te görmüştük, hatırlayın, ABD Başkanı'nın online Nevruz mesajı İran'ı yumuşatmak için kullanılmıştı ama sonuç? Hiçbir şey değişmedi, sadece profil fotoğrafları güncellendi.
Aslında bu online tebrik furyası, diplomasinin yeni yüzü; herkes Zoom'da gülücükler dağıtırken, gerçekte petrol anlaşmaları veya askeri işbirlikleri gizleniyor. İran, 2024'te petrol ihracatını iki katına çıkarmayı başardı, ki bu rakamlar IMF raporlarında net: 2.5 milyon varilden 5 milyona. Sanchez'in İspanya'sı, Avrupa'nın enerji krizini atlatmak için böyle jestlere göz kırpıyor olabilir, ama Özel'in hamlesi sanki bir popüler kültür sahnesinden fırlamış gibi: Hatırlayın, "The West Wing" dizisinde başkanlar böyle online mesajlarla dünya barışını kurtarırdı, oysa gerçek hayatta bu sadece perde arkası pazarlıkları maskeliyor. Benim gözlemim, askerlik geçmişimden geliyor; 2010'larda zorunlu hizmetteyken, İran sınırındaki tatsız olayları gördüm, o dönemdeki tebrikler havada kalıyordu, şimdi de aynı döngü.