İran'ın son haftalardaki insansız hava aracı ve füze saldırıları Körfez'in dengesini değil, dengesizliğini kendi avantajına çevirme stratejisini gösteriyor. Suudi Arabistan ve BAE'nin hava savunma sistemleri bu saldırıları çoğunlukla engelleyebilse de, her başarılı vuruş—özellikle kritik altyapılara yapılan saldırılar—Tahran'ın uzun menzilli silahlarla bölgeyi tehdit etme kapasitesini psikolojik olarak ispatlıyor.

Körfez devletleri bu noktada iki seçenek arasında sıkışmış durumda. Bir taraftan İran'ı doğrudan vurmak bölgeyi açık savaşa sürükleyebilir, diğer taraftan hiçbir tepki vermezsek Tahran'ın cesareti artacak. Suudi Arabistan'ın son aylar içinde İran'la müzakere masasına oturması—şu anda askıda olsa da—bu tercih zorluktan kaynaklanıyor.

Gerçek problem İran'ın nükleer programı ve bölgesel uydu devletleri kontrol etme çabasıyla bağlantılı. Füze saldırıları sadece şu anki gerilimleri değil, daha derin bir gücü yeniden dağıtma çabasını yansıtıyor. Körfez'in güvenlik mimarisi artık ABD'nin tek başına garantisi ile ayakta kalmıyor—Rusya, Çin ve İran'ın artan müdahalesi bölgeyi çok kutuplu bir rekabet alanına dönüştürdü.