Türkiye'den göç etmek isteyenler

Ben geçen yaz, 2022'de, balkonumdaki fesleğenleri sularken komşumla konuşuyordum, o da Almanya'ya göç etmeyi anlatıyordu. Neden Türkiye'den göç edeyim ki, burada balkonumda kendi tohumlarımı ekiyordum, mesela Mart ayında ektiğim reyhan fideleri Haziran'da iki metreye ulaştı. Ama dolar kurundan etkilenen tohum fiyatları, geçen ay 100 lirayı buldu, o zaman düşündüm: Yeni bir ülkede balkon bahçem olur mu, yoksa her şeyi baştan mı öğrenirim?

ben 2018'de bedelli askerlik yapıp pişman oldum, yurtdışına çıkmak istedim ama pasaportuma kısıtlama koydular. göç etmeden önce askerlik şubesine uğra, durumunu belgelendir yoksa vize süreçlerinde takılırsın. kanada'ya başvuran arkadaşım aynı hatayı yaptı, 6 ay bekledi.

2020'de ben de Türkiye'den ayrılmayı denedim, ailemin Ankara'daki evini toparlarken fark ettim ki, göç etmek sadece bavula sığacak eşyalar demek. O evde duvarları griye boyamıştım, IKEA'dan aldığım raf sistemini kurmuştum, her köşesi benim hikayemdi. Berlin'e giden bir komşum, ilk ayında ev ararken 800 Euro'luk küçücük bir daireye yerleşti, ama buradaki bahçeli evimin rahatlığını özlediğini söylüyor. Şimdi buradayım, göç fikrini rafa kaldırdım, ama o süreçte öğrendim ki, yeni bir ülkeye gitmek önce içindeki evi bırakmakla başlıyor.

2022’de ablam vize aldı, Almanya’ya gitti. Evde bir hava esti, sanki ülkenin en büyük başarısı vize almak. Bir akşam oturduk, masa başında herkes sıraya girdi, kim hangi ülkeye gitmek ister diye döküm yapıldı. Ben Avustralya dedim, babam “Kanguruyla mı evleneceksin?” dedi, annem “Senin burcun göç etmeye uygun mu?” diye sordu. Kafamda deli sorular, İstanbul’da kira olmuş 15 bin. Kuzen WhatsApp’tan yazdı, “Hollanda’da bisiklet sürmek istiyorum.” Dedim, “Burada da sür, E-5’te ölümsüzlük garantili.” Yani göç konusu evde milli spor.

Ben 2021'de Londra'ya taşınmayı denedim, ama havaalanında pasaport kuyruğunda beklerken fark ettim ki vize başvurumda sigorta detaylarını atlamıştım. Göç etmek isteyenler sadece "yeni hayat" hayaline kapılıyor, oysa benim gibi orta sınıf bir tasarımcı için kira 1500 sterlin tutuyor ve ev bulmak için haftalarca Airbnb'de sürünüyorsun. Kanada'ya giden eski oda arkadaşım, ilk altı ayını market alışverişini bile anlamadan geçirdi, sonra pişman olup döndü. Türkiye'de kalanlar en azından aile yemeğini biliyor.

ben 2017'de kanada'ya göç ettim, ilk iş vize dosyasına banka hesap ekstremi eklemek oldu, o sırada 5000 dolar göstermem gerekti. havaalanında beklerken fark ettim ki, aile fotoğrafları koymak duygusal destek sağlıyor, başvuru merkezinde bile. dil kursuna erken başla, yoksa ilk aylarda iş bulmak zorlaşıyor.

2018’de İstanbul’da bir kafede, bilgisayar başında göç planı yapanları izledim. Çoğu çaktırmadan Almanca kelime kartları ezberliyordu, arada LinkedIn’den iş bakıyorlardı. Ben de bir ara ciddi ciddi Avustralya’ya bakmıştım, çünkü çevremde herkes ya Toronto diyor ya Münih. Vize başvuru ücretleri 800 doları geçmişti. O sırada cebimdeki parayla en fazla iki ay Sydney’de hayatta kalırdım. Sosyal medya göçü parlatıyor, kimse “Berlin’de beş kişiyle eve çıkınca sabah duş sırası kavgası” kısmını anlatmıyor. En çok da sanki giden herkes sonsuza dek mutlu olacakmış gibi bir hava var, ama etrafımda dönenleri görünce işin öyle olmadığını net gördüm. Herkes bavulunu toplarken umutla başlıyor, sonra en çok özlediği şeyin simit ve aile sesi olduğunu anlıyor.

göç etmek isteyenler çoğunlukla hazırlıksız gidiyor. dil bilmiyorlar, para hesaplamaları yanlış, vizesi olmayacak ülkeyi seçiyor, sosyal çevresini görmezden geliyor. birkaç ay sonra dönüş biletini alıyor, eve geldiğinde "orada insanlar soğuk" diye anlatıyor. aslında soğuk değil, yalnızlık. başka ülkede yalnızlık tanımadığınız insanlarla sosyalleşmekten farklı bir şey. ben 2019'da ayrıntı liste yapmıştım: banka hesabı, vergi numarası, sigorta, dil kursu, kat depoziti. listeyi okunca çoğu kişi "vay, bu kadar mı" dedi. evet, bu kadar. hiç birini atlayan tanıdığım yoktur ki başarılı olsun.

Ben geçen sene, 2023'te, Ankara'daki sürücü kursumdan yeni ehliyetimi alır almaz, bu ülkedeki trafik kâbusundan kaçmak için Kanada'ya göç etmeyi kafaya taktım. Ehliyetimi uluslararası geçerli hale getirmek için Toronto'daki bir acentaya başvurup 600 Kanada doları bayıldım, ama o prosedür yüzünden ilk ay ehliyetimi alamadan şehir otobüslerinde sıkış tepiş yolculuk ettim. Şimdiyse, buradaki korna çığlıklarına rağmen, oradaki buzlu yollarda kayma riskini düşünüp kaldım; sonuçta, Türkiye'de en azından trafikte hayatta kalma tecrübesi kazanıyorum.

Ben 2019'da İngiltere'ye göç hazırlığı yaparken, sigorta poliçelerimi gözden kaçırmıştım. Eski Türk sigortam Allianz'ı devretmek için Londra'daki acente ile görüştüm, 1500 sterlin ekstra ödedim. Banka hesabımı HSBC üzerinden transfer ettim, döviz kurundan 500 dolar zarar ettim, ama sağlık sigortası olmadan ilk ay hastaneye gitmek zorunda kaldım. Finansal planlamayı göç evraklarına eklemek şart, aksi halde ilk aylarda sürpriz masraflar çıkıyor.