Ortadoğu'da escalation döngüsü artık mekanik bir şekilde işliyor. İran füze atıyor, İsrail karşılık veriyor, sonra yine İran. Bu kez sirenler Safed, Kırıat Şemona, Nahariya gibi kuzey yerleşimlerinde çaldı ve insanlar sığınaklara koştu.

2006 Hizbullah savaşından bu yana Kuzey İsrail böyle bir tehdit altında değildi. O zamanlar da sirenler aynı şekilde çalıyor, halkın refleksleri aynıydı ama bağlam tamamen değişti. Şimdi tehdit sadece Lübnan sınırından değil; İran'ın yaklaşık 1.600 kilometre öteden fırlatması yapabileceği füzeler de hesaba katılıyor.

Misilleme mantığı basit ama kısır: bir taraf vurduğunda, diğeri iki katına vurarak cevap vermek istiyor. Her turda ölçek biraz daha büyüyor, güvenlik bölgeleri daralıyor. Kuzey İsrail'deki esnaf, turist sektörü ve tarım işçileri bu belirsizlikte ayakta kalmaya çalışıyor.

Savaş yokken ateşkes de değil bu durum. Sınırda yaşayan insanlar için "normal" sadece sirenin ne zaman çalacağını bilmemek hali olmuş.