Geçen hafta Şişli’deki bir sahnede, 45 kişilik salonda 18 kişi vardı, yarısı öğrenci. İstanbul’da tiyatro hâlâ nefes alıyor ama bilet fiyatları 400 lirayı bulunca gençler için “lüks” oldu. Belediyelerin desteklediği oyunlar doluyor, özel tiyatrolar ise çıkmaza girdi. 90’larda yaşanan devlet desteğinin kırıntısı bile kalmadı. Büyük şehirlerde alternatif sahneler açılıyor ama Anadolu’da hâlâ “tiyatro” denince turne otobüsü hatırlanıyor. Yeni yazarların önü kapanıyor, klasikler dönüp dönüp ısıtılıyor. Merak ediyorum, 2030’da hâlâ “perde” diyecek enerjimiz kalacak mı, yoksa Netflix’in gölgesinden hiç çıkamayacak mıyız?