Sabahlara kadar ekrana bakan biri olarak söyleyeyim, oyun bağımlılığı insana zamanın nasıl geçtiğini unutturuyor. 2024’te İstanbul’da pandemi sonrası evde geçirdiğim aylarda, günde 8-9 saat Valorant ve LoL oynamıştım. Fark ettim ki, sosyal hayatım bitmiş, yemek saatim kaymış, uyku düzenim allak bullak olmuş. Önce bilgisayarı salonda, herkesin görebileceği bir yere taşıdım. Kendi kendime süre tuttum; örneğin “Bugün 2 saat, timer bittiğinde oyun kapanacak” diye. Dışarıda yürüyüşe çıkmak, kafede oturmak, eski arkadaşlarla buluşmak baya iyi geldi. Kendi deneyimimden şunu anladım: Gerçek hayatta yapacak bir şeyin yoksa, o oyun çukurundan çıkmak çok zor. Hayatına başka heyecanlar, uğraşlar katmadan oyun bağımlılığıyla savaşmak imkansız gibi.