Steam’de oynadığım saatler 2400’ü geçince kafam dank etti. Sabahları alarmı kapatıp Valorant’a girmek, kahvaltıyı unutturuyor. Derslere, işe motivasyon sıfır. Telefona, bilgisayara “ekran süresi” limiti koymak bir nebze işe yarıyor ama esas olay, oyun keyfini gerçek hayatta başka bir şeyle doldurmakta. Mesela 2025 yazında kendime basit bir hedef koydum: Haftada üç gün dışarıda basket oynamak. Arkadaşlarla buluşmalar, gerçek hayat sohbetleri, oyunun verdiği dopamini bir süre sonra yakalıyor. Bir de, oyunları tamamen silmek değil de, erişimi azaltmak (örneğin pazartesiden perşembeye kadar bilgisayarı başka odada tutmak) baya etkili. Kimse, kendi sınırını “bir günde 10 saat oyun oynayınca” fark etmiyor; bazen minik bir “offline” gün pat diye kafanı topluyor.