Çoğu ebeveyn bu dengeyi bir matematik problemi gibi çözeceğini sanır: saatler toplayıp çıkartırsa her şey yerli yerinde kalacak. Oysa iş ve aile arasında gidip gelen biri bilir ki, zaman yönetimi değil, öncelik seçimi sorunu bu.

Kariyer ilerlemesi ile çocuğun okul etkinliğine katılmak aynı saatte çakıştığında, ikisini de yarım yapmanın suçluluğu insanı tüketir. Ama bu suçluluğun kaynağı genelde gerçek bir zaman sıkıntısı değil, "her şeyi mükemmel yapmalıyım" beklentisidir. Bir proje sunumu için gece yarısına kadar çalışıp, sabah çocuğun ödevine de yardım etmek istemenin sonucu yorgunluk ve öfkedir.

Gerçek denge denilen şey, bir dönem kariyere, diğer dönem aileye ağırlık vermek gibi kısa vadeli tercihler yapabilmektir. Promosyon döneminde mesai artsa, çocuklara bunun geçici olduğunu açıklamak daha sağlıklıdır. Tam tersi, çocuğun kritik bir dönemi varsa, kariyer planını o döneme göre ayarlamak rasyonel bir karar olabilir. İkisini de tam puan almaya çalışmak kimsenin başına gelmemiştir.