İstanbul'da bir yıl aynı evde yaşayınca, hayatta ilk defa gerçekten “ortak hedef” denen şeyin ne demek olduğunu anladım. Kira artışında tartışmaya başlamadan önce, yıl sonuna kadar 50 bin lira biriktirip bir Avrupa seyahati yapmaya karar verdik. Başta her gün yanyana kahve içmek gibi basit bir motivasyondu; sonra ciddiye bindi, harcama listesi yaptık, kart ekstresi üzerinden tek tek giderleri yazdık. En büyük fark şurada çıktı: Ben tek başıma olsaydım asla düzenli para biriktiremezdim, ama o hedef gözümün önündeyken gereksiz Uber çağırmadım mesela. Ortak hedef net olunca, tartışmalar da daha az yıpratıcı oluyor çünkü kavganın sonunda “Ama paramızı harcamayacaktık!” gibi bir çıpa var. Tüyo: Hedefi elle tutulur ve ölçülebilir koyun; “mutlu olmak” değil, “üç ayda şu kadar biriktirmek” gibi. Yoksa laf havada uçar, stres sabit kalır.